it's like a boat, only the water's on fire

MOVED

2010-11-25T12:59:00.001-08:00

I've moved to http://rabogliatti.tumblr.com/

Some Old Reviews

2010-07-24T10:32:00.000-07:00

Junior Boys’ sophomore album "So This Is Goodbye" manages to make all of the other 80’ dance revivalists seem like obnoxious, arrogant, loud and self indulging nitwits. They are the gentlemen’s club version of this phenomenon, so much so that their most dancefloor fitting song “In The Morning” is, however sensual and danceable, a polite song, even the moog-break fits in perfectly.

This is such a spacious album it’s easy to get lost in it. It’s as though they’ve stretched all the elements that constitute a Junior Boys song to their absolute extent. Since these elements are limited to synths, a voice and bass, this leaves ample room for the songs to breathe and us to get enamored by them. Having lost the more beat orientated Johnny Dark, Junior Boys dropped the more complex and oppressive beats that featured on Last Exit in favor for more subtle and subdued patterns only strengthens this effect. Its zenith coming in “When No One Cares” a reworking of a Sinatra classic -which makes the gentlemen’s club argument more convincing- that’s so futuristic and filled with empty space that it sounds like actual satellite love. Exactly this is part of the appeal these songs have, they do sound to come from another time and place, yet you couldn’t determine if it were the future or the past, like thumbed and yellowed postcards out of 2025. Only a few other bands are capable of creating this kind of feeling, Boards Of Canada being one of them, so it shouldn’t come as a surprise that the Count Souvenirs elegantly fades out into something that could’ve been created by the Scottish duo.

It’s Jeremy Greenspan’s voice however that makes it all come together. Though to some it may sound a little too much like a polished boy’s band voice, he displays a lot of depth and his ability to fluidly guide his voice through the melodies is uncanny. Greenspan is the one putting the warmth in these songs, he might not be the heartbeat-that honor goes to the steady beats- but he is the soul, and what these songs need. Without it they’d be colder, distant and almost too quicksilver to touch, but his vocals provide the window in which we can enter these songs and enjoy them on an emotional level. Without being too naive, I realize that vocals work like this for a lot more bands than just Junior Boys, but given the wide open nature of their songs, his voice becomes paramount for us not too loose track of the songs within. Only once do they fill up the space and let the sunshine in, with FM, the last song before we reenter this world providing us with a heartwarming melody for the colder days that we’ll have to spend not listening to them, without feeling any different from any other song.

“Please don’t touch” is whispered to us, once again proving how friendly they are, and I wouldn’t dream about touching anything on this extraordinary, nearly perfect and balanced album for fear that if I’d change even the smallest detail all of this intricate space that has been created for me might collapse.

The Hickey Underworld

2010-07-24T04:51:00.000-07:00

When Kanye West posted the outstanding video (It’s refreshing to see a great videoclip not trying to be art by using overwrought imagery to do so.) to The Hickey Underworld’s “Blonde Fire” on his blog, the Belgian music scène was amazed. Partly due to Belgium’s underdog nature but at the same time because it was a post hardcore song, a genre not really associated with a big time pop figure like Kanye West.

We start off with a couple of expected moves as Zero Hour sounds just like a self titled post hardcore debut album should; not too far off of Shellac. From then on however, it sounds like with every other song the band learns how to better make a pop-song effectively using mutated waltz patterns to propel their songs forward. It’s here that we find aforementioned Blonde Fire, yet it’s in the next three songs that The Hickey Underworld prove their pop sensibility. Zorayda sounds exactly how an all male east coast Pixies never could. Future Worlds is, however unrealistic it may sound, a post hardcore stadium anthem, including wah-wah guitars, addicting refrain, a break, danceable rhythm and a kind of solo without it being a song that Steve Albini would even consider disliking. This all culminates however in Mystery Bruise, which is as aggressive and good a pop song you’ll find these days, much simpler than Liars and less shoegaze than Fucked Up but finding the same kind of rush of adrenaline as those bands can. Younes Faltakh’s voice is what gives these songs their finishing touch. He’ll never be an accomplished singer, but his progression has been remarkable. He still sounds like Julian Casablancas doing a Dylan impression, but he’s learned to get away with it.

The second half of the album, sees them giving in to the anxiety which was previously subdued. They take all the elements of the previous songs, break them up and cram them in Of Asteroids and men…Plus Addes Wizardy. Blue World Order and URMNSTR (Which receives a subtle and nice synth touch) are deceivingly slow songs, which shows us we’re still dealing with a Belgian band that loves to embrace it’s contrary, self sabotaging nature with rhythms that seem to stumble, melodies that are forced but still work and cut short guitars. Because like most Belgian bands they’ve been schooled by the similarly Antwerp based dEUS, even though they don’t sound alike, it’s become a certain attitude towards songs. Flamencorps is the only song that sees them return to the antics of the first half due to a killer hook, but fits in the more anxious second part with a “Love like you used to, and you won’t love again” paired with “Whose gonna pay the bills of our leaders”. Kind of shabby, yet showing exactly how deep rooted the political and personal frustration have become on this album.

http://www.youtube.com/watch?v=RkB56z_8nck (The great videoclip)

2010-05-27T10:22:00.001-07:00

2010-05-26T11:11:00.001-07:00

After The Gold Rush

2010-05-12T19:18:00.000-07:00

Toen de radio voor de derde keer “A Horse With No Name” afspeelde, kwam het besef dat hij al te lang in de auto zat. - Als ik dit nog één keer hoor, dan zet ik gewoon Neil Young zelf op. -

Het feit dat hijzelf ook doorheen de woestijn naar Californië onderweg was maakte het alleen erger. Af en toe keek hij naar zijn vriendin terwijl hij zichzelf afvroeg hoe ze in godsnaam kon slapen in een auto, in de voorste passagiersstoel, in een warme woestijn, met (rot)muziek op en het raam open. Af en toe keek hij naar zijn vriendin terwijl hij zichzelf afvroeg hoe ze in godsnaam zo schoon kon zijn als de wind haar haren deed wapperen terwijl ze daar gewoon lag te slapen, met het raam open.

Vanuit de voorruit was er in de verte een vliegtuig te zien, de twee ellenlange slierten erachter waren de enige “wolken” in de lucht. Voor de eerste keer ooit voelde hij niks bij het zien van een vliegtuig, hij had er zijn leven lang van gedroomd, en werkte tot voor kort zelfs als mechanicus aan vliegtuigen, maar die tijd was voorbij, daar had Nixon voor gezorgd - Space shuttle - Commerciële ruimtevaart, amper 33 jaar na de Havilland Comet. Iedereen die ooit iets of wat met luchtvaart te maken had zag zichzelf twee dagen lang in de ruimte, zwevend tussen dat stille zwart, tot dat er in Ibiza een vliegtuig neerstortte - 104 doden - Op slag temperde iedereen zijn ambities, in de ruimte was er dan misschien minder om jezelf tegen te storten, maar om zo eenzaam en zonder kans te liggen stikken zonder dat iemand ooit je lichaam terug vindt was toch ook niet echt wenselijk, bij een gewoon vliegtuig had je tenminste nog die eindeloos zalige val. De beelden van Kittinger's parachutesprong van op een hoogte van drie kilometer waren verantwoordelijk voor dit enigszins naïeve maar uiterst effectieve beeld van een vrije val. Spontane ontbranding deerde hen collectief niet echt, dat gevaar bestond namelijk ook al bij een standaard vliegtuig - In de ruimte sterven lijkt me nog niet zo slecht, zeker als je door een tekort aan zuurstof begint te hallucineren - Hij had al een paar keer LSD genomen en verheugde zich zelfs een klein beetje op de mogelijkheid om in 'space' te 'trippen' zelfs al ging dat gepaard met een geleidelijk stikken. Het feit dat hij maar een mechanicus was en dus nooit echt moest vliegen omvatte natuurlijk een groot deel van zijn “moed” om deze “challenge” te accepteren, in tegenstelling tot een hoop piloten die deze kans, in voor hem onduidelijke redenen, aan hen lieten voorbijgaan. De jump naar commerciële ruimtevaart was voor hem ook de meest logische stap gezien de tijden. De dingen waren namelijk aan het veranderen. Het was al lang niet meer cool om een hippie te zijn, maar David Bowie zou nog een poos veel te raar zijn voor het grote volk.

“Mag het een beetje luider?” - Door haar zonnebril heen kan ik niet eens zien of haar ogen open zijn - The First Time Ever I Saw Your Face heette het nummer. Ze zegt “Wat is het hier toch magnifiek” zonder ooit schijnbaar haar ogen te geopend hebben. Hij keek rond en kon ze enkel gelijk geven. Volgens wetenschappers zou het landschap hier een rode versie van de maan zijn, of een warme versie van Mars.

“Wil je hier even stoppen?” en gewillig werd haar verzoek gevolgd. Eens uit de auto viel de echte warmte pas op hen. Hij stond even stil, gewoon om de geur van de woestijn te onderzoeken. Hij kende de woestijn enkel van foto's en die hadden hem nooit voorbereid op het feit dat een woestijn wel degelijk een eigen geur heeft. Rustig verlieten ze de auto, eens er vijf meter tussen hen en de auto was verhoogde het tempo tot een normale pas. Een nabijgelegen rots van aanzienlijke hoogte doemde op en hij besloot prompt om hem te beklimmen. Eens boven keek hij naar zijn handen en het rode zand dat tussen de groeven van zijn handen was gekomen en besloot dan om zijn handen niet aan zijn jeans af te vegen. Rustig stond hij recht en keek hij rond. De warmte was niet meer op hem aan het drukken, maar werd nu rond zijn lichaam gedragen - Hoe zou het hier zijn als het regent? -

“Help!”

Hij boog zich voorover om over de rand heen te kunnen kijken en zag zijn vriendin op de rots hangen.

“Ik durf niet meer naar omhoog gaan, en raak niet naar beneden, help me alsjeblieft!”

Er kwam een kleine glimlach op zijn gezicht, alsof hij dacht dat dit iets typisch vrouwelijk is, en hij klom naar beneden tot hij naast haar hing. Ze greep zijn schouders vast en hing zich aan zijn rug en klommen zo naar beneden. Eens ze de grond met de tippen van haar hangende voeten kon aanraken liet ze haar vriend los, nog voor hij zelf goed en wel aan de grond was.

“Ik zal de rest van reis wel rijden.”

Rustig gingen ze naar de auto. Hij deed de deur open en zette zich neer, zonder zijn voeten in de auto zelf te zette en stak nog even een sigaret op, boog zich even achterover en zette de radio op en dan weer af. In de openstaande deur vond hij een cassette en stak deze in de radio - Tell Me Why - terwijl zijn sigaret rustig in rook verdween - After The Gold Rush - gooide de filter weg, zette zich goed, sloot de deur en liet zich rijden.

De warme lucht die vlakbij zijn hand sierlijk naar boven kronkelde kwam deze keer niet van een sigaret, maar van een kop koffie. Hij dronk al een tijdje koffie, maar pas recentelijk had hij geleerd om lauwe koffie als de deze te drinken. Daar hadden zijn lange werkuren, pushende collega's en een plethora aan bouten voor gezorgd. Zette zich neer, nam een krant en begon zoals elke werkdag van de laatste twee weken te lezen. Deze korte pauzes waren de enige dingen die hem recht hielden in deze machinerie. In Joegoslavië was er een vliegtuig neergestort.

-Nog meer piloten die zullen terugschrikken van het stille zwart- maar een jonge, blonde Vesna Vulovic had als enige de anderhalve kilometer vallende inferno overleefd. Naast het artikel stond er een kleine foto van haar waarin ze recht in de camera kijkt. Door een lichte barst aan de schedel wist ze niks meer van de val. Verwoed ondernam hij pogingen om iets in deze gebeurtenis te zien. Dit mocht voor hem geen toeval zijn. Vooreerst moest ze niet eens op het vliegtuig aanwezig zijn, maar een ander meisje genaamd Vesna, het feit dat net zij de enige overlevende was kon dan enkel iets speciaal zijn. Ze had zelfs een gebarsten schedel, als nieuwe fontanel en aldus wedergeboorte in een brandende mechanische vogel kan dat toch wel tellen, in godsnaam, ze vonden haar zelfs in het midden van het vliegtuig, tussen de vleugels. Er kwam weer een kleine glimlach op zijn gezicht, net zoals toen op de rots vlakbij Phoenix.

Hij nam zijn cuttermesje en sneed de foto rustig uit zijn krant. Hij nam zijn portemonnee en nam er een foto uit waarop zijn vriendin stond en lijmde de voorkant van de krantenafbeelding op de achterkant van de pasfoto. Hij stak deze terug in zijn portemonnee en stond dan maar recht om nog wat koffie te gaan halen -When You Dance I Can Really Love-

2010-04-24T15:05:00.001-07:00

<a href="http://samamidon.bandcamp.com/album/i-see-the-sign">How Come That Blood by Sam Amidon</a>

The Limits Of Control

2010-04-21T09:08:00.000-07:00

"The universe has no centre or edges, reality is arbitrary"

In deze Jim Jarmush-film volgen we een loner (Isaach De Bankolé) terwijl hij in Spanje op cryptische opdrachten wacht.

Ziehier het volledige plot! Toegegeven, dat is licht overdreven, er zijn een aantal ontmoetingen. Een blondine met een cowboyhoed (Tilda Swinton), een vrouw die steeds naakt is (Paz De La Huerta), een bohemien (John Hurt) en nog enkele andere weirdo's. Maar om te zeggen dat deze ontmoetingen het plot in gang zetten of voortstuwen is wat veel gezegd. Jarmush heeft er net voor gezorgd dat er zo min mogelijk gebeurt in deze film. We zien onze man wachten en af toe komt de persoon waarop hij wacht naast hem zitten en geeft hem een luciferdoosje en voert een kleine conversatie over kunst, wetenschap, film,.... Deze luciferdoosjes bevatten steeds een papiertje (dat Isaach steeds op eet) die hem naar de volgende wachtplaats leiden tot hij uiteindelijk bij de persoon komt die hij moet doden.

“style over substance” is de beste manier om deze film te beschrijven. Niet dat er geen aandacht wordt geschonken aan diepgang (wat er gezegd wordt is vaak daadwerkelijk interessant, tenzij het over het “verhaal” gaat want dat is toch niet te snappen), maar stijl primeert gewoon. Welke stijl? Wel, hier is het antwoord weer minimalisme, maar dan wel van het hele mooie soort. Jarmush dweept al jaren met Melville's Le Samuraï en deze film is op een even abstracte en afstandelijke manier gefilmd. Net als in Le Samuraï volgen we een eenzaat die amper praat, en net als in voorgenoemde balanceert Jarmush dit door ongelooflijk veel te focussen op de details van het leven van de “lone man”. Zo zien we hem steeds “2 espresso's in seperate cups” bestellen en drinken, de papiertjes met zijn opdrachten opeten, tai chi oefenen, naar het museum gaan om maar één schilderij per bezoekje te bekijken, kleren aandoen, in zijn bed liggen wachten tot de nacht voorbij is zonder te slapen,..... Een andere tactiek die Le Samuraï en The Limits Of Control beiden gebruiken om het zwijgen van het hoofdpersonage te laten werken is heel veel ambientgeluiden gebruiken. Alle andere geluiden rondom hen worden luider afgespeeld. Vergis u niet! Dit is geen remake van Le Samuraï, maar eerder een variant erop, net als het een variant is op de meeste “crime films” maar dan een zo minimalistisch, abstract en gestileerde versie. Eigenlijk is dit niet eens Jarmush' eerste variant op Le Samurai, dat was Ghost Dog, maar die was veel minder gestileerd en richtte zich meer op de psychologie van het hoofdpersonage. Hier is van psychologie niks sprake.

Nu visueel alle eer aan Jarmush toekennen zou wat overdreven zijn. Enorm bepalend voor de (sublieme) look van deze film is Christopher Doyle, één van de allerbeste D.P. 's (Director Of Photography of gewoon cameraman) van onze tijd. Jarenlang was hij de vaste cameraman van Wong Kar Wai en diens slechtste film was niet toevallig zijn eerste zonder Doyle. Wat hij hier doet is fenomenaal. Aangezien een groot aantal van de handeling herhaald worden, kiest hij (om het visueel interessant te houden) steeds voor een andere hoek maar dit doet hij steeds zonder ooit maar één keer een “mindere hoek” te kiezen. De meeste cameramannen zijn blij met een mooi beeld in één plaats van een ruimte, Doyle vindt er schijnbaar zonder moeite een dozijn. Zijn werk met kleuren is (zoals gekend) geniaal. Het lijkt echt alsof hij op de lens kan schilderen want de kleuren gaan zo mooi en natuurlijk in elkaar over dat het bijna een sfumato lijkt, maar hij kan zelfs in zo'n beeld echt felle kleuren heel mooi naar voren laten komen, hoe hij het doet weet ik niet, maar het is onwaarschijnlijk. Bovendien is het heel slim in beeld gezet. Nadat we al enkele malen onze Lone Man Tai Chi hebben zien oefenen krijgen we opeens een muur te zien. De camera komt rustig dichterbij en ineens zweeft de Lone Man's hand voorbij. We zien enkel een zwaaiende hand maar weten direct wat hij aan het doen is, lijkt simpel maar is heel slim. Maar er zijn nog dingen, zo krijgen we steeds kleine belletjes te horen als er spuitwater wordt ingeschonken wordt, krijgen sommige beelden na een cut een focuspull wat een beetje werkt als een “fade in” bij muziek, een jump cut bij een lucifer die aangestoken wordt doet ons even opschrikken,....En nog veel meer kleine inventieve visuele details

Visueel steekt deze film dus goed in elkaar. Qua acteren is het ook niet slecht. Isaach De Bonkolé krijgt maar 15 zinnen te zeggen en heeft waarschijnlijk als opdracht gekregen “beweeg je gezicht zo weinig mogelijk”, maar met zijn charismatisch gezicht en gecontroleerde manier van acteren slaagt hij er toch in om heel duidelijk emoties over te brengen zonder zijn gezichtspieren echt te gebruiken. De andere acteurs doen ook niet onder. Vooral Tilda Swinton is geniaal “Sometimes I like it in movies when they're just sitting there, not saying anything” wat volgt is een awkward en woordloos gezit in een film.

De vraag die overblijft is “is dit nu een goede film”. Wel dat hangt ervan af. Visueel is dit topniveau, maar je moet erbij nemen dat er geen verhaal in zit en een groot deel van de gebeurtenissen absoluut geen logica bevatten-behalve dan om van onze Lone Man een cooler personge te maken, wat toegegeven wel vrij goed lukt. De kans is zelfs groot dat je hem zal haten. Ik haatte hem niet, ik genoot voor een groot deel van de beeldenpracht maar uiteindelijk vond ik het toch wat te mager om een echt goede film te zijn

VERDICT: 6.5/10

Hicks

2010-03-27T06:45:00.001-07:00

Not all truth is funny. But that which is funny is true. I don't believe you heard me. I said, what is funny is invariably, undeniably and inescapably just that: the truth. And just so, the truthful voice of Bill Hicks has been haunting me; dancing around my face like a bee; has turned my head like a strange smell, and has stopped me as quickly and as effortlessly as a spider's web that I have just walked through. I recoil, out of balance, stymied by human frailty in the face of that near-invisible strand which is timelessly, triumphantly animal. We fear the animal. Hate its base motivations; hate its mindless destruction and arrogant reproduction. Hate its stench and compassionless, selfish resolve. But listen: The thing that you hate in others is almost always the thing that you really hate about yourself. More truth (I'm not making this up). But somehow Bill Hicks turned that reflection of himself upside-down and backwards, like one seen in a cereal spoon: the things that he loathed about himself he loved others for, recognizing in them a familiar human frailty and a timeless, animal urge to survive. No matter how foolish most people look doing it. Surviving, I mean. And to be sure, we do look ridiculous, even when we are doing it with a straight face and in nice clothes. We are animals, thinly disguised in spats and bowler hats, trying to hang on. Yes, surviving is rarely gracefully done, but it is beautiful to witness. And somehow, against all odds, Bill Hicks himself continues to survive. Even though he's long been dead, in my mind Bill is probably watching TV, napping, or cursing those who surround and help him. And they curse him back, I imagine, once they've left his room. But they love him, for being a contentious, frail, timeless, ridiculous, hateful and beautiful animal, who has somehow survived under the burden of almost unspeakable truths, giving us back, as clearly as a silver spoon, reflections of ourselves as people we can love and forgive.

The ghost of Bill Hicks has, yes, haunted me of late. I don't know why, exactly, or why now. But there was no mistaking whose ghost it was when it arrived. So when I felt myself visited upon, occupied by the countenance of another —in this case Bill Hicks— it was natural for me to surrender to it. I was only too happy.

You see, others frequently believe they are trafficking in The Truth. I'm not sure who's to blame for that. But almost nobody ushering forth any real and significant truth thinks that that's what they're doing. Or at least they wouldn't admit it. Truth of the highest order is to be resisted, dragged from you on the gallows; played as a trump card and only as a last resort; because The Truth is frequently not good news to anybody. It rarely appears heroic at the time, to be the bearer of truth, but more like an affliction.

Most of us think it very noble to search for the Truth. It's romantic. It's poetic in a rugged, wind-blown, Sam Shepard-y kind of way. To be a searcher. I'll start over. To search for the truth is hip. To find it is another matter altogether. For finding it makes one responsible for it. Like finding a stray kitten: once you've seen it you become somehow morally obliged to it. And then you've become one of them, "a cat person." And nobody you know wants to see you coming with that Stray Kitten. Because you will try, they fear, to make it their kitten as well. You will try to make them Cat People. Truth is the same way: God help you if you actually see it, know it, because then you're saddled with it. Better to be vaguely, honorably in search of the Truth. Bill Hicks saw Truth before me or anybody else had a chance to warn him, poor bastard. He turned a gritty corner one day as a young man in Chicago and The Motherfuckin' Truth was on him -not like a stray kitten, but like a full-grown alley cat who has just eaten and still isn't satisfied. He held onto it, this "cat." Made a coat out of it, and wore it to New York; hid his secret heart beneath it and opened it like a curtain onstage; wore it when he tried to find love; had it on when he went down on it all; pretended he'd never seen it before, didn't know whose coat it was, when he married up with a pipe and became angry and tired and disillusioned and full of self-loathing, and doused himself with brandy and lit the fuse, melting that animal spirit deep into his own. He tried to swear it off, but The Truth was on his skin like a rank smell, and he became responsible for its delivery, even when he couldn't live up to its message.

And of course, nobody can live up to it. But for those who live up to the attempt at living up to the truth, there is reserved a special place in heaven. And there are no cats there, smelling up the place. But Miles is there. And Buckminster Fuller and Buster Keaton, Nathanael West, Charlie Parker, Stanley Kubrick, Flannery O'Connor, Preston Sturges, Yasujiro Ozu and Robert Johnson. ("Where's Shopenhauer?" someone asks. That's him at the bar with Roberto Clemente.) And amongst them sits Bill Hicks. And they will sit over cups of fresh coffee, or so I choose to believe, and say, "Damn. Glad that's over."

Prachtig lawaai

2010-03-25T15:27:00.000-07:00

Jesu-Dead Eyes

http://www.youtube.com/watch?v=ySJ0cXJGoyY

Fuck Buttons- Flight Of The Feathered Serpent

http://www.youtube.com/watch?v=R6WJnHfvfGk

Wilco- Spiders (Kidsmoke)

http://www.youtube.com/watch?v=TuNP_rFu91I&feature=fvsr (dit lied duurt eigenlijk nog een volle 2 minuten langer, en let aub niet op de clip!)

M83- Lower Your Eyelids To Die With The Sun

http://www.youtube.com/watch?v=K2xqBP3LSa8

Sufjan Stevens- You Are The Blood

http://www.youtube.com/watch?v=ma-l-2izB_s

Mogwai- Two Rights Make One Wrong

http://www.youtube.com/watch?v=nqh1S87pwlQ

Slint- Washer

http://www.youtube.com/watch?v=6yEgcb167k4

Gavin Bryars/Aphex Twin- Raising The Titanic

http://www.youtube.com/watch?v=BCviOrKz-aw

Sonic Youth- Rain On Tin

http://www.youtube.com/watch?v=HwIDcobO4l4

Maar Nikolas, heb jij het dan echt zo voor lang uitgesponnen, inherent melodische liedjes die er beter uitkomen als je ze zo luid mogelijk speelt? JA!

Voor al wie nog dergelijke liedjes kent en wilt posten, reageer gerust! Next time we'll do weird hip hop!

The Werckmeister Harmonies

2010-02-05T07:01:00.000-08:00

Een oven met daarop “Memphis”. Een barman die roept dat de bar gaat sluiten. Een gezette, dronken man die vraagt om op Valushka te wachten - wanneer hij komt schuift iedereen direct de tafels opzij om een kleine ruimte te maken.

Valushka zet zich in het midden, neemt de dronken man die vroeg om op hem te wachten bij de arm en zet hem in het midden. Hij mag de zon uitbeelden, hij heft zijn armen op en begint met zijn vingers te bewegen. Valushka brengt een tweede man aan en zegt “En nu, hebben we een uitleg die simpele mensen als onszelf over immortaliteit kan doen denken. Al wat ik van jullie vraag is dat jullie met mee komen in het grenzeloze, waar aanwezigheid, stilte en vredige oneindige leegheid heersen.”

Hierna laat hij de tweede man, als aarde, rond de zon en zijn eigen as draaien. Al gauw brengt hij een derde man aan, die, als maan, rond zijn eigen as en de aarde zal draaien. De twee mannen die de aarde en de maan uitbeelden botsen af en toe wat tegen elkaar aan, maar gaan gewoon rustig door. Tot Valushka tussenkomt. Hij brengt de maan tussen de aarde en de zon in en vertelt dingen als “Alles wat leeft is stil. Gaan de heuvels ons verlaten? Zal de hemel op ons neervallen? Zal de aarde onder onze voeten opensplijten? We weten het niet. We weten het niet, want een totale ecplips is over ons heen gevallen.”

Na een stil moment, neemt hij zijn drie kompanen weer bij de hand, en vertelt hen dat de maan van achter de zon weg zwemt, en hoe de aarde terug opwarmt. Hierna beginnen ze weer aan hun dans, de zon staat stil, de aarde draait rond zichzelf en de zon, de maan rond zichzelf en de aarde. Valushka gebaart naar de overige aanwezigen om mee te doen, en al gauw staan er een tiental bedronken mannen rond een zon te draaien, tot de barman er tussen komt, naar de deur stapt en hen naar huis stuurt. Hoewel iedereen stopt met dansen, is het enkel Valushka die echt gehoor geeft aan wat de barman te zeggen heeft. Terwijl hij het café verlaat spreekt hij nog even de barman aan met de woorden “Maar meneer Hagelmayer, het is nog niet gedaan”.

Hierboven ziet u een beschrijving van het allereerste, tien minuten durende shot uit “The Werckmeister Harmonies”. Hierna volgen er nog twee uur en welgeteld 38 shots van een even grote schoonheid en meesterschap als het eerste.

De man die hiervoor verantwoordelijk is heet Béla Tarr. De Hongaar heeft altijd al lange shots gebruikt, maar zijn stijl is wel drastisch geevolueerd door de jaren heen. Zijn beginperiode is duidelijk sociaal realistisch, ruwer en geïnspireerd op John Cassavetes (en niet zijn talentloze zoon Nick!). Natuurlijk geacteerde familliedramas waarin de camera van de ene close up naar de andere trekt, terwijl de acteurs ellenlange discussies voeren, waarin ze zichzelf zelfs vaak herhalen, zoals we dat in de realiteit ook plegen te doen.

Eind jaren 80 veranderde Tarr echter van stijl, de ruwe close ups ruilde hij in voor abstractere medium en longshots. Ook thematisch veranderde er heel wat, het rauwe realisme maakte plaats voor een meer metafysische en poëtische invalshoek.

Deze verandering heeft voor een groot deel te maken met Lazlo Krasznahorkai, een Hongaarse schrijver die na Tarr’s eerste vier ‘realistische’ films steeds mee aan de scenario’s schreef is een essentiële component in de verbreding van Tarr’s visie! Zo is “The Werckmeister Harmonies” gebaseerd op Krasznahorkai’s boek “The Melancholy of Resistance” (een prachtige titel trouwens).

In de film volgen we de jonge postman en dromer Valushka. Door zijn ogen zien we de komst van een ‘circus’ - meer een container, met daarin een gigantische dode walvis en een prins. Doorheen de film zien we hoe de komst van dit circus het dorpje in een staat van chaos en vernieling brengt.

Tarr laat het verhaal zich op een aparte manier ontplooien. Door te focusen op Valushka, die voor een lange tijd niet weet wat gaande is en door andere personages voor andere doeleinden gebruikt wordt, krijgen we lange tijd enkel glimpsen en geruchten van de plot (hierin lijkt Tarr op de latere Godard, waarin zijn personages niet echt weten en beseffen welk groot plot er gaande is-zoals in het echte leven- bij Godard kan het hen vaak zelfs niet eens schelen).

Tarr zei ooit "I despise stories, as they mislead people into believing that something has happened. In fact, nothing really happens as we flee from one condition to another ... All that remains is time. This is probably the only thing that's still genuine -- time itself; the years, days, hours, minutes and seconds." En wat is tijd meer dan het opdelen van de rotaties van de aarde rond de zon?

Tijd zelf speelt ook een aparte rol in de film zelf. Harmonies klokt af op 145 minuten en dat is naar de standaard van vandaag niet overdreven lang (kijk maar eens naar de Harry Potter films). Maar door zijn manier van vertellen en zijn lange balletachtige shots, neutraliseert Tarr onze interne klok en zweven we, net als de camera, door de film heen.

Ik besef dat ik steeds terugkom op zijn “shots” en hoe ze de sleutel zijn tot zijn films, en tegelijkertijd ook hun grootste sterkte. Wel moet er gewezen worden op de complexiteit van deze shots. De compositie van zo’n shot kan tot een maand tijd in beslag nemen. De camera doolt minutenlang moeiteloos tussen de personages heen. Niet alleen moeten de acteurs zich aan hun choreografie houden - de cameraman, geluidsman, lichtman en zelfs de regisseur moeten er mee tussen bewegen.

Nog unieker, is de rol van de focus puller. Deze moet het ganse shot lang de focus van het beeld bepalen en aanpassen en aangezien Tarr niet digitaal werkt, moet de focus puller dit allemaal op gevoel doen. Tarr’s weigering om digitaal te werken (aangezien zijn films zo goed als altijd in zwart wit zijn, is dat zeer begrijpelijk, digitaal zwart wit bevat niet de warmte van culluloid, laat staan de mogelijkheid tot een sfumato of chiaroscuro) heeft nog één ander gevolg. Eén filmrol staat gelijk aan 10 minuten film, Tarr grapte ooit dat de 10 minuten limiet een censuur is van Kodak en dat hij, als hij kon, nog langere shots zou maken. Het is dan ook geen wonder dat een overgroot aantal shots ongeveer 10 minuten duren (zoals bovenvermeld shot).

Kort samengevat is dit een droomrijke, bedwelmende, nachtmerrieachtige, fantasierijke, prachtige film zonder ooit zijn gevoel met de realiteit te verliezen. Technisch superieur zonder ooit het narratief te laten verzwakken, gevuld met mooie acteerprestaties, ontroerende momenten, een minimalistische doch effectieve en melancholische soundtrack, poëtische dialogen en nog zo veel meer. Dit is zonder twijfel een meesterwerk dat kop en schouders boven het gemiddelde uitsteekt. Een aanrader voor iedereen, hoewel ik besef dat velen net door Tarr’s stijl deze film zullen afwijzen, maar zij dwalen!

Mocht u twijfels hebben over hoe ingenieus en mooi Tarr wel is; hieronder vindt u een link naar de openingsscène EN deze scène kan in 4 verschillende kaders geïnterpreteerd worden (en alle 4 zitten ze in deze recensie).

http://www.youtube.com/watch?v=zcDVjCNTVP8&feature=related

The Girlfriend Experience

2009-12-13T05:52:00.000-08:00

Workaholic Steven Soderbergh slaat weer toe. Dit is zijn twaalfde film in 10 jaar tijd, en op deze moment is nummer 13 (The Informant) in onze zalen te zien. The Girlfriend Experience is echter nooit op Belgische boden uitgebracht, terecht?

De film gaat over de high class escorte Chelsea (Sascha Grey) die aan mannen een “girlfriend experience” biedt. Ze gaat met haar klanten naar de film, eet met ze op restaurant, heeft conversaties met hen en doet er kortom alles aan om ze de illusie te geven dat ze voor heel even hun “vriendin” is. Chelsea heeft echter nog een vaste vriend waar ze 18 maand mee samen is, maar het enige schijnbare verschil tussen haar klanten en haar vriend, is dat ze haar vriend regelmatiger en gratis ziet. Chelsea werpt een schild op tegenover haar klanten. Ze laat nooit aan hen zien wie ze echt is, en doet er alles aan om haar “persona” zo goed mogelijk uit te werken. Zo houdt ze meticuleus bij welke dag ze welke kledingstukken aan had, omdat deze mee haar “persoonlijkheid” vormen ten opzichte van haar klanten. Chelsea is zoals gezegd een klasse escorte. Ze is helemaal niet goedkoop, en de klanten nemen haar mee naar dure restaurants, slapen in 4 sterren hotels, sturen haar terug naar huis met een limosine,...Kortom, rijke buisnessmen. Het geheel speelt zich echter af in een slechte tijd voor die buisnessmen. Net voor de beurscrash en de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Een groot deel van de conversaties gaat dan natuurlijk over de economie. Zo proberen Chelsea’s klanten haar te overtuigen waarin ze zou moeten investeren, en probeert Chelsea’s vriend meer geld uit zijn job te halen. Wanneer ze na een heikele situatie, zichzelf heel even kwetsbaar opstelt komen er (natuurlijk) problemen.

Wat drijft een man om te betalen voor sex? Wel, zeker niet enkel sex, er zijn zelfs enkele mannen die er geen nood aan hebben. Maar door een vrouw te betalen met als excuus “sex”, hoeven ze niet te zeggen “Ik ben eenzaam”“Ik heb schrik” “Ik ben oud aan het worden” “Ik maak me zorgen om mijn beroep” “ Ik kan niet met mijn vrouw en kinderen praten”,.... Eén klant slaagt zelfs de spijker op de kop “I should probably see a shrink, but it looks like much more fun to see you”

Dit is bovenal een menselijke film. Elk personage wordt met respect behandeld en niemand te kijk gesteld. Ook al is de hoofdactrice (Sascha Grey) een pornoactrice, is er nooit seks te zien, zelfs een man die schijnbaar in pamper een rollenspel wilt spelen, wordt niet als een zielig, marginaal personage aangebracht. Over Sascha Grey gesproken, ze acteert vrij sterk, en helemaal niet zoals je van een pornoactrice zou verwachten (overacteren, en veel klemtoon op klinkers). De rest van de acteurs doet het ook goed, alleen blijven ze allemaal vaag, en moeten ze niet echt diep gaan voor hun rollen. Ze blijven grotendeels op de oppervlakte.

Dat is ook net wat er fout is aan deze film. Het is allemaal veel te oppervlakkig. Chelsea is oppervlakkig omdat haar beroep dat van haar eist. Maar, ten opzichte van haar vriend, en een goede vriendin is ze even oppervlakkig. Wanneer later blijkt dat ze één beetje overdreven hard geloofd in astrologie (serieus overdreven, trust me) helpt dat niet echt. Ik weet dat het cliché van “het belezen hoertje” al vaak gebruikt is, zeker in de literatuur, maar je geeft een escorte echt geen meerwaarde door een horoscoop-nut te zijn. Ook haar vriend, blijkt enkel geïnteresseerd te zijn in meer geld te verdienen als “personal gym trainer”. “Zou hij beseffen dat hij daarmee dichter bij zijn vriendin haar beroep zitten dan hij denkt?” Probeert Soderbergh ons te doen denken. Maar dat is wat te goedkoop voor me. Als voorbeelden voor deze film haaldde Soderbergh Bergman’s “Kreten En Gefluister” en Antonioni’s “Red Desert” aan. Op zich een rare combinatie (ooit schrijf ik een blog over deze twee mannen, waarin ik ze naast elkaar zal zetten. Maar, je mag nu al weten dat ik eerder in het Antonioni kamp zit) Want compleet verschillende filmmakers. Anyway, men kan ook zeggen dat personages in films van Antonioni “oppervlakkig” zijn. En dat klopt tot op een zekere hoogte. Ja, ze kunnen oppervlakkig zijn, maar je voelt en ziet een potentieël. Ze zijn oppervlakkig, maar hoeven dat niet te zijn, en zouden meer kunnen zijn. Ik kreeg op geen enkel moment het gevoel dat de personages “meer” zouden kunnen zijn. Ook aan de verhaalstructuur schort er wat. Soderbergh verteld het verhaal niet chronologisch, en het is aan de kleding dat we moeten leren uitmaken wat zich wanneer afspeelt. Deze opsplitising voegt weinig toe aan het verhaal, we blijven enkel net iets langer geïnteresseerd omdat we willen weten hoe alles in elkaar steekt. Als dat echter blijkt tegen te vallen, dan valt het hele plan wat in duigen. Als je een film nodeloos complex moet maken om een zwak scenario te verbergen, dan heb je problemen.

Soderbergh’s stijl komt deze ‘emotionele’ vaagheid niet ten goede. Qua stijl schippert hij duidelijk wel tussen beide voorbeelden. Hij zoekt constant het gezicht van zijn actrice op (Bergman) maar houdt even vaak een afstand en focust graag op de archtitectuur van de ruimte (Antonioni). Hij cut niet te veel binnen één scène, en houdt zijn shots meestal aan, maar zorgt ervoor dat de scènes in kwestie vrij kort van duur zijn. De film werd zeer goedkoop gefilmd met de digitale Red One camera. Nu, Soderbergh moet soms nog wat zoeken met de focus van deze nieuwe camera. Maar het biedt mogelijkheden (uitstekende kwaliteit voor weinig geld).

Kort samengevat: Goed gemaakte film. Soderbergh kan filmen. Alleen blijft hij emotioneel te vaag, steekt het scenario niet goed in elkaar, en is er gewoon geen pay off voor wat je als kijker investeert. Misschien moet Soderbergh eens wat gas terug nemen, en minder (maar betere) films maken, en zich wat los schudden van zijn formalisme!

Buffalo '66

2009-11-28T09:47:00.000-08:00

Buffalo ‘66

Vincent Gallo. Vooral gekend van zijn muziek, en het “Cannes debacle”. Wat was dat “Cannes debacle”. Wel, in 2003 zond hij “The Brown Bunny” in bij het prestigieuze filmfestival, waarna het in de competitie werd opgenomen. Tijdens de vertoning echter, verlieten honderden de zaal, begonnen mensen luid boe te roepen en was de kritiek bikkelhard. “De slechtste film in de geschiedenis van Cannes” riepen velen. Gallo nam de kritiek ter harte en herknipte zijn film. De tweede versie was als een feniks die uit zijn as was verrezen. Vele haters van de eerste versie draaiden bij, en de film werd overwegend positief onthaald. Persoonlijk heb ik “The Brown Bunny” nog niet kunnen zien, maar genoeg daarover.

Buffalo ’66 was Gallo’s filmdebuut in 1998. De semi-autobiografische speelt zich af in Gallo’s geboortestad Buffalo en vertelt het verhaal van Billy Brown (Gallo). Na vijf jaar komt hij uit de gevangenis. Voor hij, onschuldig de bak in vloog, had hij zijn ouders heel wat wijs gemaakt. Dat hij voor de overheid werkte, dat hij daarvoor vaak moest vliegen en dat hij een vrouw had. Om aan deze leugens te voldoen, kidnapt hij een vrouw, Layla (Christina Ricci) die hij forceert om zijn vrouw te spelen. Hoewel hij er alles voor doet een beetje aandacht te krijgen van zijn ouders, negeren ze hem, zoals ze heel zijn leven gedaan hebben, compleet. Beide ouders zijn licht gestoord. De vader is een tettenzot die zwijgt, flipt als er een mes naar hem punt maar magnifiek kan playbacken, en de moeder is geobsedeerd door de Buffalo Bills. Uit die obsessie komt haar onderhuidse haat ten opzichte van haar zoon. Layla doet haar best om Billy er zo goed mogelijk uit te laten komen, maar niet meer omdat ze moet, maar omdat ze medelijden begint te krijgen en een kant van Billy ziet die zijn ouders nooit gezien hebben. De rest van de avond brengen ze samen door, Layla omdat ze stilletjes aan verliefd is aan het worden op Billy, terwijl hij, wacht om wraak te nemen(op een niet voor de hand liggend persoon).

Vooreerst het acteren. Gallo, bekend geworden als model, heeft er geen probleem mee om lelijk te lijken, om authentiek te zijn. Authentiek is ook de enige manier waarop je zijn prestatie kan beschrijven, hij is Billy Brown (het is dan ook op hem gebaseerd). Ricci is ronduit betoverend als Layla. Samen werken ze perfect, op scherm welteverstaan. Naast het scherm was het regelmatig boel tussen beiden, maar op het scherm is er een onbeschrijfelijke magie tussen beiden. Geen Bogie and Bacall klasse of dergelijk, maar je ziet ze voor je ogen samen klikken.

Het verhaal is doodsimpel, edoch iets slimmer dan verwacht. Het is een boy meets girl en het is een “ex-con” verhaal. Maar, het zijn de gebeurtenissen die het geheel zijn panache geven. Eén autorit, een etentje bij de ouders, een bezoek aan de bowlingbaan,...Het zijn steeds doodnormale banale dingen, en deze geven het verhaal een flow. Aangezien alles zo echt en normaal voelt, sta je het verhaal toe je mee te slepen. Niks is nog voorspelbaar, en als het al voorspelbaar is, dan is dat gewoon omdat het een realistisch verhaal is.

De film is voor weinig geld opgenomen, en dat zie je. De film is gemaakt met hoogstens 2 camera’s, niet meer. Dit zorgt ervoor dat de shots iets langer zijn, en meestal meerdere personages bevatten. Gallo poogt er het meeste uit te halen. De tafelscène werkt mooi met alle point of views en een Ozu-light achtige editing. Voorts houdt hij het grotendeels vrij realistisch. Er zijn (buiten de tafelscène) weinig centrumshots, en zo houdt hij het kader open en interessant. Dit wisselt hij af met drie werkelijk prachtige scènes die de film aan elkaar houden. De playbackende vader, een tapdansende Ricci en een bezoek in een striptease bar.

Het is een bitterzoete, realistische, romantische, dramatische komedie geworden (van een heel droog en minimalistisch type). Die zeer zeker de moeite is om te (her)bekijken. Het is echter net geen meesterwerkje geworden. Sommige scènes zijn ongebalanceerd, en sommige personages zijn te licht uitgewerkt. Het draait echt enkel en alleen rond Billy, die zeer realistisch is (hij is echt een vol personage en heeft zijn goede en slechte kanten). Maar zijn beste vriend (een mentaal gehandicapte genaamd Goon) en vooral Layla zijn niet echt uitgewerkt. Layla volgt Billy overal en je ziet haar reageren op hem, maar je komt heel weinig over haar zelf te weten, ze zouden even goed poppen kunnen zijn die rond Billy zweven. En ik geef toe, ergens werkt het ook. Billy is te gefixeerd op zichzelf om zich iets aan te trekken van de rest, maar laat dan toch zien dat ze “mens” zijn als Billy er niet is, of in een blik, of in iets dat ze zeggen. Ik weet het detailkritiek, maar een mens moet al eens streng zijn. Ga hem toch maar zien, want genieten doe je sowieso!

Caché

2009-11-26T09:03:00.000-08:00

Caché

De films van de Oostenrijkse Michael Haneke zijn nooit plezierreisjes. De regisseur heeft een uitstekende carrière opgebouwd (die recentelijk bekroond is geweest met een Gouden Palm) met films die steeds de zwarte kanten van de mens onderzoeken. Caché uit 2005 is hierop geen uitzondering, en is één van Haneke’s sterktste films, en won terecht de prijs voor beste regie in Cannes.

Een welgesteld koppel (Daniel Auteuil en Juliette Binoche) krijgen een video te zien waarop hun huis in de gaten wordt gehouden door een onbekende. Al wie Lost Highway heeft gezien, krijgt nu waarschijnlijk een vrij grote déja vu. Maar, Haneke slaagt zeer snel een compleet andere en realistischere weg in. Naast videobanden duiken er nu ook tekeningen op, en deze tekeningen doen Georges (Auteuil) vermoeden vanwaar de dreigementen komen. Van dan af komt het verleden bovendrijven. Het verleden van Georges zelf, maar ook een heel duister kantje van de Franse geschiedenis zelf komt bovendrijven (en wat voor één). Nu, dit wilt niet zeggen dat de film van de ene flashback naar de andere over gaat. Uiteindelijk staat de film met beide voeten in het heden, en krijgen we hoogstens 5 minuten uit het verleden te zien.

Verhaaltechnisch is dit een zeer sterk onderbouwde film. Het narratief begint ongeloofelijk strak. Elke scène houdt rechtstreeks verband met de dreigementen. We krijgen nooit een glimps te zien van de personages los van hetgeen er aan de hand is. Zelfs op Georges werk (als tv-presentator) of een gezellig etentje onder vrienden, 2 momenten waarin je vermoed dat ze even vanonder de dreiging die boven hun hoofd hangt kunnen onder komen, worden verstoord door de aanhoudende pesterijen. In de eerste helft zijn er hoogstens 2 korte scènes, die samen amper 5 minuten duren die niet rechtstreeks bijdragen tot het plot. In de tweede helft van het verhaal verschuift de focus echter. Het verhaal wordt door Haneke open getrokken, niet dat er veel veranderd. Een nieuwe, kleine crisis die men snel oplost, zorgt ervoor dat het verhaal (lijk) te ademhalen, maar de beklemmende sfeer blijft toch hangen. En dan, met een kleine, directe scène, worden we heel geweldadig terug binnen in het oorspronkelijke verhaal geduwd. Dit is een meesterlijke planning. De hele tijd krijgen we het gevoel dat er een wurgslang rond onze hals aan het kruipen is, en net wanneer we denken dat hij ons zal passeren, wurgt hij ons zonder compassie.

Ook de regie van een heel hoog niveau. Haneke, is een stillist, en hoewel er constanten zijn in zijn stijl (de lange shots vanop een statief, strenge kadrering,..) laat hij het verhaal mee de stijl bepalen. Voor Caché heeft hij gekozen voor een realistische aanpak. Hij gebruikt Hi-Def camera’s, en deze geven een heel realiteitsgebonden feel aan de film. Bovendien zorgt dit, dat je als toeschouwer niet het verschil kunt zien tussen wat Haneke filmt en ons laat zien, en wat er op de video’s staat die de famillie krijgt opgestuurd. Een verwarring waar Haneke heel wat uit weet te halen. Voorts zal hij nooit zijn beelden “forceren”, maar op een heel natuurlijke wijze stillistisch te zijn.

Zoals op bovenstaande prent. Dit lijkt een vrij arbitrair shot. Maar als we goed kijken zien we dat Haneke gekozen heeft om, Antonioni-gewijs het beeld op te delen door gebruik te maken van het decor, en ons personage daarin te isoleren. Hoewel er andere mensen bij staan, zit Georges alleen in zijn kader. Bovendien weet hij het beeld zo goed als doormidden te delen, een motief dat hij vaker brengt in de film.

Hier zien we dat de schaduw het beeld in twee verdeeld.

Zelfs in een gewone conversatie, delen de deur en de behanpapier het beeld mooi op in 2 delen.

Bovendien simuleert de gerichtheid van Haneke’s regie, de gerichtheid van het verhaal. We krijgen constant de acteurs te zien. De enkele keren dat we enkel een object te zien krijgen, is dat altijd één van de dreigementen (de tekeningen of de tapes). Iets waar Haneke ook mee speelt. Het lange openingsshot van het huis, blijkt een videotape te zijn. Zodat wij als kijker beginnen als voyeur. Wanneer de beelden op één van de tapes de regie van Haneke simuleren worden we weer op het verkeerde been gezet. De cameravoering zelf is typisch Haneke. Shots vanop een afstand (en zeker geen close-up, buiten de 5-tal inserts naar de objecten van dreiging), en een camera die, vanop een statief de acteurs volgt. Hij zal enkel in een scène cutten als het strikt noodzakelijk is (lees; de acteurs verdwijnen uit beeld of cuts in een lange conversatie).

Strak verhaal, strakke regie, en een traag tempo. Deze film is een slow burner. Hij gaat traag vooruit, maar je voelt hem constant. Het feit dat de ontknoping gededramatiseerd is, er geen echte grootse climax is, het een traag tempo heeft en u niet echt een goed gevoel geeft zal mensen afschrikken, en hem slecht doen vinden. Ik ga hier niet mee akkoord, dit is een ongeloofelijk sterke film. Het gededramatiseerd einde is de enige manier waarop dit verhaal zou kunnen werken voor mij, bovendien gaat Haneke niet voor de directe rush. Dit is een film die je voelt, zowel tijdens het bekijken, als daarna, lang daarna. Caché krijpt onder je huid, en blijft daar. Dat is, vermoed ik, wat Haneke wou bereiken, en een groot compliment voor elke filmmaker!

2009-11-20T06:34:00.000-08:00

Cicade

De korrels zand die tussen mij en het licht lagen

hebben al hun namen al gekregen.

Sinds mijn vertrek van hier net onder, heten ze allemaal terug

'grond'

Op zoek naar het geluid dat mijn leven zal omarmen.

Ik weet

deze dagen zijn altijd al geteld geweest op de vervuilde vingers van zij

die mij onder de grond hebben gestoken

, en als dit gedreun stopt

pas ik weer in mijn eigen hand

Dagen van nooit

2009-07-19T05:16:00.001-07:00

Normaal gezien schrijf ik geen poëzie. Maar gisteren stootte ik ergens op, en ja, het resultaat ziet u hieronder. En ik besef heel goed dat dit niet zonder gevolgen is; Max zou me misschien wel een mep in het gezicht kunnen geven met de woorden "hoe durft gij zo'n zever te schrijven"

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

St-st-stk-stokxc-stokpczv-topc-oocp-op een mooie
Motkxxxxxxxxxxxx-morgen-oocp-opp een mooiet morgen
Tsk-tsk-tsk tsk tsk tsk-tsk-tsk HOOP Hoop hoop
Hoop op een mooier morgen

Shalzkt-kzt-omp-omp-re/re/re-eeee-ay
Shalzkt-kzt-omp-th-re/eee Tay
Hut-hut hut CRUEL-ghe fge fge-th th th

De toetsen op je arm
.Ed otetsen po ej ram
..D eteotsen o pj eamr
...Td eoetsen jo am pre
....D eoettsen o mpr jea
.....Eoetts den pr jea om
......Oetts em en read pjm
.......Etts pm no eadee jmr
........Tts jm o adeeep nemr
.........Ts m ndeeep tjo aemr

Ik zoek het
In het het verval van mijn schaduw
t-t-t-o-t-t-t-t-o-t-t-t-a-t-t-d-d-d-t-t-t-t-t-t-t-
-t-t-a-t-o-t-d-d-d-o-d-d-d-d-o-d-d-d-d-d-a-t-t-
t-d-t-o-d-a-d
t-t-d-o-o-d-t-d-t-d-d-d-t-d-d-o-t-d-d-d-d-
d-d-d-d-d-d-d
dagen van nooit

Ooit schrijf ik een mooi gedicht

Joe Henry

2009-07-16T09:30:00.000-07:00

Loves You Madly

Het is veel te lang geleden dat ik hier nog iets gepost heb. Maar nu ben ik er dan toch terug. Over iets meer dan een maand komt “Blood From Stars”, de nieuwe cd van Joe Henry uit. Laat me u nu even warm maken voor de man zelf. Volgens mij bestaat er voor ieder persoon een songschrijver of twee waarmee je jezelf net iets beter verbonden voelt dan andere (dit is volgens mij ook zo met schrijvers, regisseurs,....). Voor velen is dat Bob Dylan, Leonard Cohen, Thom Yorke, Neil Young, Nick Cave,..... De twee songschrijvers waarmee ik het meest een band voel zijn Tom Waits en Joe Henry. Nu, who the fuck is Joe Henry? Wel, de man is al sinds midden jaren 80 bezig aan zijn muzikale carrière. Zijn eerste albums zijn echte folk en Alt. Country albums (Alt. Country is trouwens een van de prachtigste genres die mensen veel te vaak vergeten!). En hoewel die twee genres nog steeds een deel van zijn “sound” zijn, heeft hij hem over de jaren enorm uitgebreid. Die “sound” van hem is trouwens enorm uniek. Hij produceert zijn eigen cd’s, maar daar blijft het niet bij. Zo heeft hij al Loudon Wainwright, Solomon Burke, Ani Difranco, Aimee Mann (koop nu haar Mognolia-soundtrack), Elvis Costello en Mavis Staples in zijn studio gehad. Niet de minste namen dus. Wat Henry zo uniek maakt, is de constante evolutie van zijn muziek. Elke cd in onmiskenbaar Henry, maar telkens heerst er een compleet nieuwe sfeer. Te beginnen bij “Trampoline”. Voor deze cd werkte hij samen met Page Hamilton, van jawel Helmet! Deze cd ligt nog het dichtst bij zijn Alt.Country roots, maar is wel al een heuze uitbreiding en verdieping van het genre. Van dan af echter (zoals de Amerikanen zo mooi zeggen) “All bets are off”! Fuse experimenteert met triphop, maar massive attack of portishead it ain’t. Het is een veel zwoeler en jazzier vorm van triphop. Met de steeds beter wordende teksten van Henry trouwens. “If I know my Angels, I know what they’d say/ Be still my little butcher boy, you’ll give us all away/ Be still you wretched little freak, and give us room to move” gaat het Angels, en in “Fuse” krijgen we dingen te horen als “Here comes the night, there go your knees, reaching for the floor/ You say I’ll stand guard down here, while she stands in the door”. Maar zoals het Henry beaamt werd zijn vorige cd nog beter. “Scar”. Deze cd bevat minder electronica dan zijn voorganger en is rustiger, dieper en melacholischer. De meesten onder jullie hebben trouwens een lied van deze cd gehoord, zonder het te beseffen. Ziet u, Henry is getrouwd met de zus van......Madonna. Madonna heeft Henry’s lied “Stop” gecoverd met als naam “Don’t Tell Me”. Nu, Henry’s versie heeft in tegenstelling tot Madonna’s versie een heuse tango-vibe. Het piece de resistance van die cd (en één van Henry’s beste liedjes) is echter “Richard Pryor Adresses A Tearful Nation”. Nu, een lied met zo’n naam kan alleen maar de moeite zijn. Een piano in mineur op (zoals Ray Charles het zo goed kon zeggen) “Death Tempo”. Formeel gezien is het pure blues, 3 verzen en een bridge met als boodschap “Hetgeen ik het meest begeerde was jij. Maar ik liet u voorbijgaan. Ik was een idioot, maar jij hebt ook fouten gemaakt. En nu, nu ben ik ook voorbij aan het gaan.” Maar het is veel meer dan blues. Dankzij een prachtige contributie van Ornette Coleman (Jazzlegende if there ever was one, ik zet hem mooi tussen Davis, Coltrane en Parker). Het is een lied, waar ik niet meer zonder kan. Een kort stukje tekst “Love me like you’re lying. Let me feel you near. Remember me for trying. And excuse me while I disappear”. Maar dan, dan maakte Henry de cd “Tiny Voices” en maakte hij een nog betere cd. Jazzy, donker, zwoel, bedwelmend, opzwepend en toch gedempt, gesatureerd en overvol van ongeloofelijk rijke details. De soundtrack voor een moderne film noir (ik zie Bogart zo een soft foot shuffle doen op de meeste nummers) en toch enkele prachtige rustpunten zoals Leaning en Flag. Flag is trouwens een kritiek op het patriotisme en weet tegelijk iets zinnig te zeggen over l’amour. Lees de prachtige tekst maar eens door.

Take that noise out in the street,This rubble out from under my feet.No rest for the weary in here,And make a fuss, you're a volunteer.These days, they lord above meGrowing mean as they grow shorter,Like a flag on a closing border now?Closing right behind youIn a crowd come off the hill,Full of bloodlust and good will,We carried pride above our headsLike a flag we could cheer to wake the dead.And when we could go no further,And were drowning on a desert,We raised our flag to follow the breath of God?But it was blowing every which wayI loved you long before I knewLove is something one decides to do.My vanity and fear conspired beliefThat love's just a mirror for a thief.So when you held me tight against youAnd I mistook your heart for thunder,And like a flag, hid behind and under you?Who could blame me?When you held me tight against youI mistook your heart for thunder,Like a flag, I hid behind itLike a flag, I'm hiding under youNow I hang my clothes out to dryLike waves of surrender, they fly.The whore of this world looks old and playedStill she peeks from the alley like a waiting bride'smaid.Laugh or bleed, as you need toWho of us doesn't know already?Every flag flies like confetti now?

Met “Flesh and Blood” heeft hij trouwens ook een bloedmooie, hypersensuele , soulvolle slowmotion slow die steeds bijna over zichzelf struikelt maar net op tijd terug zijn evenwicht vind op Tiny Voices staan. De cd is trouwens ooit beschreven als; “the sound of Faulkner and Hemingway contemplating the Cuban Revolution with William Gaddis, the sound of Buddy DeFranco and Jimmy Giuffre trying to talk to Miles Davis about electric guitars in an abandoned yet fully furnished Tiki bar in Raymond Chandler's Los Angeles." Voorwaar geen slechte beschrijving.

Zijn meest recente cd heet Civillians. Deze cd is voor mij even goed als Tiny Voices, niet per se beter, maar even sterk, maar weer compleet anders. Waar Tiny Voices een Lynchiaanse sfeer bevat, niet in comlete weirdness, maar eerder qua look en feel. Heel rijke kleuren met veel ongeloofelijk diep rood en sigarettenrook die heel traag rondzweeft, heeft Civillians eerder de feel van een oude zwart-wit foto van een eenzame, wijze man. Hoewel het nog steeds een mengelmoes van genres is, worden ze nu gestroomlijnder, organsicher en ingetogener gebruikt. De cd is een collectie van verhalen, waarin we als een soort god even inzicht krijgen in het leven van enkele toevallige personages die liefde vinden en verliezen op allerlei manieren. “Our Song” gaat eigenlijk een dialoog aan met “Flag” uit Tiny Voices, ook hier is er een analyse van patriotisme en laat Henry zich zien als een Amerikaan, maar een die zijn land kent en aanvoelt “This was my country, this was my song, somewhere in the middle there, though it started badly and now it’s ending wrong. This was my country, this frightful and this angry land, but it’s my right if the worst of it might somehow make me a better man”. En dat allemaal rond het verhaal van een man die een baseball-held tegenkomt in een brico en weemoed krijgt naar een vorm van heroïsme en eergevoel dat door mensen als Bush vernietigd werd. Ik als mede-amerikaan zou er geen enkel problem mee hebben zulks een lied tot volkslied te maken! Andere uitschieters zijn “Parker’s Mood” waarin we een man te zien krijgen die een keer teveel werd verslagen door het leven, maar het niet opgeeft. “The things we put together, the world will tear apart, well, I’ve beat them to the start. Along the way, oh my love is here to stay” en de afsluiter; God Only Knows. Geen cover van the Beach Boys maar geen nood, het lied is zeker even goed als die klassieker. Een piano, wat brushes, een stem en “I try to be your light and love, and I’ll prey that is enough now, God only knows that we mean well, God only knows we just don’t know how”. Henry is een verhalenverteller van de oude stempel die doet verlangen naar muzikanten en figuren uit een ver en soms al vergeten verleden, maar doet dit steeds op een nieuwe, eigenwijze, verfrissende, en zelfs louterende manier. Voor mij is hij een held, een voorbeeld en iemand die ik zal blijven volgen. Ik heb al zoveel prachtige momenten en gedachten gehad luisterend naar zijn composities, dat het enige dat ik nog kan doen is hem bedanken (in een oprechte manier, zonder enige vorm van ironie) en proberen andere mensen te overtuigen zich eens over te geven aan zijn pracht, een hoorn des overvloeds.

Had ik trouwens als gezegd dat hij en Waits dikke vrienden zijn?

Mother And Son (real version)

2009-06-08T11:16:00.001-07:00

Ok, excuses voor de fail van hieronder (Machines hebben mij niet graag. Waarschijnlijk als wraak voor het feit dat ik de Terminator-franchise goed vind. Hoewel ik de 4de nog niet gezien heb).

Onlangs gezien en compleet van weggeblazen; Sokurov's "Mother And Son". Ongeloofelijk prachtige en simpele film. Zoon zorgt voor langzaam stervende moeder. That's it, buiten de twee personages in de titel speelt niks of niemand (buiten het landschap) een rol. En toch slaagt Sokurov erin om ons te boeien, bespelen, bedwelmen,...(andere adjectieven die met de letter "b" beginnen zijn welkom). Sokurov is dan ook een van de grote stilisten van moderne cinema en een van de gangmakers van de nieuwere long-take generatie (zie ook oa. Bela Tarr en Hou Hsiao-Hsien). Elks van deze 3 filmmakers ging afzonderlijk van elkaar met de longshot experimenteren en elks op een compleet andere wijze. Sokurov viel op omdat hij de meeste polyvalentie tentoon spreid. Niemand durft nog maar te wedden hoe zijn volgende film eruit zal zien, en het feit dat een van zijn volgende films Faust zal zijn, stemt mij met immens veel plezier.

Uniek aan deze film is waarschijnlijk de vorm. Lenzen vervormen het geheel op een prachtige en soms zelfs bevreemdende wijze, soms doemen er zelfs schaduwen van Richter op, de laatste grote (westerse) schilder. Dit typeert enigzins Sokurov. Langs de ene kant is hij immens beïnvloed door een plethora aan verschillende artiesten (een blik op zijn werk verraad een liefde voor Tarkovsky, Ozu, Yvgeni Bauer, Terrence Malick, John Ford, Lynch, Hitchcock, Mizoguchi, Jansco,....) langs de andere kant beheerst hij ook de stijlkenmerken van al deze mensen ten volle. De uitwerking ervan is hoogst interessant, zijn films voelen vaak aan als een laboratorium. Mother And Son bevat een scheut Tarkovsky, een flinke dosis Malick, een snuifje Mizoguchi en een heel klein beetje Jansco, en dit alles overgoten met John Ford (kijk naar de foto's en vertel mij dat er anderen zijn die zo deuren filmen).

Het is Sokurov's verdienste om telkens meer te worden dan de som van de delen. Ik heb echt moeten bekomen van deze film, op vele vlakken, tegelijkertijd werkte hij enorm stimulerend op mijn creativiteit. Eén klein momentje wil ik eigenlijk uitlichten. De film is opgebouwd uit langere shots, meestal vanop enige afstand en moeder en zoon zijn goed als steeds samen in hetzelfde frame te zien. Wanneer er zich een belangrijke discussie voordoet tussen de moeder en de zoon omtrent de dood, kiest Sokurov ervoor om in de conversatie in te cutten. Hoewel hij de camera tussen de personages plaatst, lijkt het of hij zich net aan de 180° regel houdt. Wanneer hij dan weer naar zijn establishing shot trekt, blijkt de geografische locatie van de acteurs helemaal niet te kloppen met de cameravoering, MAAR! het blijft allemaal wel zeer organisch aanvoelen. Kudos to Sokurov

Voor de mensen met meer interesse in Sokurov, contacteer me (ik heb delen van zijn prachtige machts-triptiek en enkele van zijn Elegiën) of men kan in de betere videotheek vaak Russian Ark vinden (een 90-minuten durende film, opgenomen in 1 take, jawel, 1 lange take zonder saai te worden)

Geniet allesinds van de foto's.

Nikolas

Mother And Son

2009-06-08T11:14:00.001-07:00

Flutter

2009-05-27T07:37:00.000-07:00

Dit is dan mijn eerste echte post (introducties tellen niet, daarom zijn het ook introducties and not the thing itself). Deze sonische pracht achtervolgd me al jaren, en het blijft steeds even hypnotiserend mooi. Gemaakt in 1994 (Cobain was nog maar net dood, en 2 Unlimited was volop bezig de wereld naar de kloten te helpen), en nog steeds verfrissend, modern en uitdagend en een trip van net geen 10 minuten (9:56) steeds spannend blijft.

http://http://www.youtube.com/watch?v=v4OvHLdnRI8

Autechre (spreek het uit zoals je wil) bouwt zijn muziek op rond architecturale prinicipes en hoewel het niet echt "dansbaar" is, doen de beats dat in overvloed. Ze ontpoppen zich als gefragmenteerde bloemen, zijn constant in evolutie en nestelen zich nooit (buiten dan in je eigen hoofd). En dit allemaal zonder protools, maar gewoon old school sequencers, samplers en analoge synths. Voor wie de scoop wilt en zelf zijn eigen "Autechre" wilt maken, je komt al ver vrij ver met onderstaande lijst.
-Digital Performer
-Roland TR-606
-Roland MC-202
-Nord Lead

Het lied is gemaakt als reactie op een wet van de Britse regering die "rave's" zou verbieden. Het zou hersenloze en repetitieve muziek zijn zonder enige emotie of intellectuele waarde. Porno voor de oren als het ware. Als reactie hierop maakte Autechre de Anti-EP waarop Flutter als afsluiter diende. Hoewel de meeste mensen electronica/IDM (Intelligent Dance Music) als die van Autechre als "kil" zouden beschrijven, is dat van Flutter helemaal niet te zeggen. Bovendien is ze intelligent onderbouwd (er liggen algoritmische principes aan de grond van dit alles). And eventually it won it's case. Sindsdien is Autechre vooral bekend geworden als "een van die invloeden van Radiohead", maar is nog altijd meer dan dat en een van de grote bezielers van het prachtige Warp-Label (zie ook Aphex Twin, Boards Of Canada, Jamie Lidell,.....)

Geniet

first post

2009-05-27T07:13:00.000-07:00

Ik heb, net zoals de meeste bloggers, geen echte reden om een blog te starten. Ik heb geen tekeningen/foto's/poëzie/laat staan een mening om te delen. Wie weet ooit wel, maar nu niet. Waarom dan? Wel ik ben, en zal steeds iemand zijn die kijkt. Ik poog steeds om mijn leven te vullen met een zo groot mogelijk aantal prikkels van diverse allure. Dit is geen gids doorheen een bepaald landschap (there is no such thing anyway). Maar eerder een kleine reis, one where I will unveil that which is worth unveiling. Dit kan gaan van muziek, theater, film, literatuur, strips, archtictuur, tot mijn dagelijkse frustraties met mezelf en anderen.